opknapbeurt huis geeft bewoners levenslust

Eerst het huis, dan volgt de mens vanzelf
artikel volkskrant, door Charlotte Huisman op 27 januari '10,

Het begon als een experiment, en wordt nu wegens succes vervolgd: geef het interieur van woningen in een achterstandswijk een kleine opknapbeurt en de bewoners leven op. ‘Ik heb meer zin om leuke dingen te doen.’

Meester Kees heeft een bloemetje meegebracht voor Kathleen Weerwind. De moeder van zes kinderen had eerst de afspraak afgezegd omdat haar jongste en enige dochter ziek was. Maar toen hij aandrong, kon het toch, vandaar de attentie.

Weerwind is blij met de bloemen, en met meester Kees. Want die had haar vorig jaar verrast met de vraag of de inrichting van haar Delftse flatwoning onder handen genomen kon worden. Kosteloos zouden haar kapot getrapte deuren worden vervangen, haar verweerde muren opnieuw worden behangen, en het plafond met barsten geëgaliseerd. Ze was in huilen uitgebarsten, vertelt Weerwind, die nu vol trots haar opgeknapte woonkamer laat zien.

Kees Huisman werkt sinds 1981 op basisschool De Horizon, eerst als leerkracht, nu in de directie. Sinds vorig jaar is hij twee dagen per week in dienst van woningcorporatie Woonbron, zoals zogeheten schoolmate. In die rol legt hij contact met de ouders van de leerlingen en kan hij hen ondersteuning bieden bij bijvoorbeeld de opvoeding. De Horizon staat in de Delftse wijk Buitenhof. In de Gillisbuurt in deze wijk, waar veel van de kinderen wonen, hebben veel bewoners problemen, als een taalachterstand of schulden.

Huisman selecteerde op school zes gezinnen voor het project ‘Restylen van Huishoudens’. Het idee is dat het beter gaat met de ouders en de kinderen als ze prettiger wonen, en dat deze opknapbeurt hen bijvoorbeeld ook op het gebied van werk een duwtje kan geven in de goede richting.

Woonbron is enthousiast over de resultaten bij de eerste deelnemers aan het experiment, dat een tweede ronde krijgt. Het is een druppel op de gloeiende plaat, erkent Peter van Hemmen, manager Stad van Woonbron Delft. Het gaat volgens hem niet alleen om muren witten, het is ook een manier om bij die gezinnen binnen te komen en ze verder op weg te helpen.

Er zijn critici die het geldverspilling vinden. Die mensen kunnen toch ook zelf naar de bouwmarkt gaan om een emmertje Latex te halen? Maar volgens Huisman hebben sommige mensen begeleiding nodig. ‘Wij zeggen vooraf: het is niet zoals op tv, we gaan niet alles voor je opknappen, je moet zelf ook meedoen. En het gaat om een bescheiden bedrag van maximaal 1.800 euro per huishouden.’

Weerwind (43) kwam uit Suriname naar Nederland toen ze 23 jaar was. Ze heeft zes kinderen in de leeftijd van 8 tot 24, van wie er twee bij hun vader op Curaçao wonen. ‘Dat scheelt’, zegt ze, ‘de meeste zorg voor de kinderen kwam op mij terecht’. Een van haar zonen gedroeg zich slecht, en moest naar het speciaal onderwijs. Vroeger werd hij op de kop gezeten door zijn grote broers, nu pest hij zijn kleine zusje. ‘Soms raak ik ervan in de war, als ze vechten om de afstandsbediening’, zegt Weerwind.

Weerwind begint te glimmen als ze praat over de de drie weken dat ze de klussers over de vloer had. ‘De vrijwilligers waren zo lief. Ze stonden elke ochtend vroeg op de stoep, ik zette koffie en thee, en heb voor eten gezorgd. Ik raakte echt bevriend met ze. Eentje heeft me zijn levensverhaal verteld. Ik ben echt blij dat ze het zo mooi voor me hebben gemaakt.’

Een kunstenaar adviseerde haar hoe haar huis te vervolmaken. Op zijn advies heeft ze nu een wand vol gehangen met tientallen foto’s van haar kinderen. Het heeft haar echt iets gedaan, zegt ze, en ook de kinderen ‘voelen zich lekkerder in het huis’. ‘Ik sta nu anders in het leven. Ik heb meer zin om leuke dingen te doen, ik kijk anders om me heen.’

Huisman spitst zijn oren als Weerwind in haar stortvloed van woorden ook nog iets zegt over haar interesse in het vak van bejaardenverzorger. Tegenover de flat waar Weerwind woont, staat een nieuw woonzorgcentrum. Meester Kees ziet haar daar al in de weer met de senioren. En een van haar zonen komt in aanmerking voor een administratieve stageplek op De Horizon, vertelt hij haar nogmaals.

Zo werkt Kees Huisman graag, met korte lijnen. Geen woorden maar daden, hij is tenslotte een Feyenoord-supporter. Bij een ander gezin, waarvan het interieur is aangepakt, is hij nu bezig met het regelen van dagopvang voor de gehandicapte man. Als dat is geregeld, kan de vrouw een inburgeringscursus en een opleiding volgen.

Huisman vertelt hoe hij in de jaren tachtig en negentig de school steeds meer zag verkleuren, de autochtonen maar ook de hoogopgeleide allochtone bewoners verlieten de buurt. Nu is de Gillisbuurt een buurt met veel sociaal-economische problemen. Huisman spande zich al jaren in voor de gezinnen van zijn leerlingen, en nu doet hij dat deels in opdracht van de corporatie.

Woonbron wil investeren in haar huurders. ‘Want als het beter gaat met de bewoners, gaat het ook beter met de buurt, wonen mensen er prettiger. En dat vergroot de aantrekkingskracht van de buurt op woningzoekenden’, zegt manager Van Hemmen van Woonbron. ‘De meeste buurten redden het zelf wel. In Delft zijn geen Vogelaarwijken, maar wel een paar wijken waar we extra aandacht aan willen besteden. Het gaat ons dan om maatschappelijke en sociale stijging.’

Woonbron is blij met de samenwerking met ‘schoolmate’ Huisman. De corporatie gaat meer projecten met hem doen, ‘omdat hij de gezinnen met kinderen kent en hun vertrouwen heeft’. Van Hemmen: ‘Nu moet je investeren in de kinderen. Als ze 18 zijn, is het te laat.’

En Kathleen Weerwind zegt, als meester Kees weer vertrekt: ‘Ik ga het nu nog mooier maken in huis. Ik heb er weer zin in, ik ga nu kieren dichtspuiten. Al heb ik soms wel een man nodig om me te helpen.’